PL
Pobierz Pawty

Adopcja dorosłego psa ze schroniska: zasada 3-3-3

Adopcja · 6 minut czytania

Adopcja dorosłego psa ze schroniska: zasada 3-3-3

Większość porad o psach jest pisana z myślą o szczeniakach. Jeśli do domu trafił dorosły pies ze schroniska, w pierwszym miesiącu prawie nic z tego nie ma zastosowania.

Zasada 3-3-3 to przybliżony obraz tego, jak naprawdę wygląda aklimatyzacja: 3 dni, 3 tygodnie, 3 miesiące. To wzorzec, nie obietnica, i wiele psów przechodzi to szybciej albo wolniej.

Pierwsze 3 dni: wyłączenie

Pies właśnie stracił wszystko, co znał, po raz drugi albo trzeci. To, co widać w pierwszych dniach, często nie jest prawdziwym psem.

Można się spodziewać czegoś z tej listy: spanie cały czas albo wcale, odmowa jedzenia, chowanie się, krążenie, wpadki z toaletą, brak zainteresowania zabawkami czy pieszczotami, albo odwrotnie, chodzenie za opiekunem do każdego pokoju, łącznie z łazienką.

Pies, który w 1. tygodniu jest nienaturalnie cichy i grzeczny, często nie jest spokojny. Jest wyłączony.

Co robić:

Pierwsze 3 tygodnie: aklimatyzacja i pierwsze oznaki prawdziwego charakteru

Około 2. lub 3. tygodnia pies rozumie, że zostaje. Wraca apetyt, a z nim osobowość.

Wtedy też pojawiają się zachowania, których w 1. tygodniu nie było widać: szczekanie na okno, pilnowanie kanapy, ciągnięcie na smyczy, lęk, gdy opiekun wychodzi. Ludzie często myślą, że schronisko ich oszukało. Zwykle pies był po prostu zbyt przytłoczony, żeby cokolwiek z tego pokazać.

Co robić:

Pierwsze 3 miesiące: zaufanie

Do 3. miesiąca większość psów decyduje, że to jest dom. Więź pojawia się właśnie wtedy, nie 1. dnia, i pojawia się po cichu.

Co ludzie opowiadają na tym etapie: pies zaczyna naprawdę spać na boku, wita opiekuna w drzwiach, sam proponuje zachowania i rozluźnia się, gdy opiekun wychodzi z pokoju.

Co robić:

6 rzeczy, które ułatwiają pierwszy miesiąc

  1. Ustalić zasady domowe przed przyjazdem psa i uzgodnić je ze wszystkimi. Zmiana zasady dotyczącej kanapy w 3. tygodniu jest niesprawiedliwa i myląca.
  2. Nie przytulać nowego psa i nie pozwalać na to dzieciom. To gest naczelnych i większość psów w najlepszym razie go znosi.
  3. Od 1. dnia używać szelek i dobrze dopasowanej obroży z adresatką. Świeżo adoptowane psy uciekają i nie znają drogi do domu.
  4. Nie zabierać miski z jedzeniem. Jeśli pies choć trochę pilnuje miski, należy przejść obok w pewnej odległości i rzucić coś lepszego w stronę miski. Pies ma się nauczyć, że podejście człowieka oznacza więcej jedzenia, a nie mniej. Dzieci należy trzymać z dala od psa, gdy je lub żuje gryzak.
  5. Pominąć wybieg dla psów przez co najmniej miesiąc. Nie wiadomo jeszcze, jak pies sobie tam radzi, a jedno złe doświadczenie odkręca się miesiącami.
  6. Umówić kontrolę u weterynarza w pierwszych 2 tygodniach. Ból wywołany niewykrytym problemem wygląda dokładnie jak problem z zachowaniem.

Kiedy szukać pomocy wcześniej

Nie należy przeczekiwać warczenia przy jedzeniu lub przedmiotach, sztywnego, cichego wpatrywania się, gryzienia ani paniki przy zostawaniu samemu. Tu potrzebny jest wykwalifikowany behawiorysta na miejscu, a wczesna pomoc działa dużo lepiej niż po 6 miesiącach utrwalania.

Prośba o pomoc w 1. miesiącu to nie porażka. To najtańsza i najżyczliwsza wersja tej samej rozmowy, którą inaczej trzeba by odbyć w 8. miesiącu.

Trenować, a nie tylko czytać

Każdy poradnik jest w aplikacji, obok 99 umiejętności w 5-minutowych sesjach i kalendarza opieki.