Adopcja dorosłego psa ze schroniska: zasada 3-3-3
Większość porad o psach jest pisana z myślą o szczeniakach. Jeśli do domu trafił dorosły pies ze schroniska, w pierwszym miesiącu prawie nic z tego nie ma zastosowania.
Zasada 3-3-3 to przybliżony obraz tego, jak naprawdę wygląda aklimatyzacja: 3 dni, 3 tygodnie, 3 miesiące. To wzorzec, nie obietnica, i wiele psów przechodzi to szybciej albo wolniej.
Pierwsze 3 dni: wyłączenie
Pies właśnie stracił wszystko, co znał, po raz drugi albo trzeci. To, co widać w pierwszych dniach, często nie jest prawdziwym psem.
Można się spodziewać czegoś z tej listy: spanie cały czas albo wcale, odmowa jedzenia, chowanie się, krążenie, wpadki z toaletą, brak zainteresowania zabawkami czy pieszczotami, albo odwrotnie, chodzenie za opiekunem do każdego pokoju, łącznie z łazienką.
Pies, który w 1. tygodniu jest nienaturalnie cichy i grzeczny, często nie jest spokojny. Jest wyłączony.
Co robić:
- Nie robić prawie nic. Żadnych gości, długich spacerów, wybiegów dla psów ani wypadów do sklepu zoologicznego.
- Dać mu wyznaczone bezpieczne miejsce, do którego może się wycofać, i nigdy mu tam nie przeszkadzać.
- Przez pierwsze dni zostawić mu w domu lekką smycz przypiętą do szelek, ale tylko pod nadzorem, jeśli trzeba go gdzieś przeprowadzić bez łapania za obrożę.
- Karmić o stałych porach w cichym miejscu. Odejść, gdy je.
- Krótkie, nudne spacery tą samą trasą. Powtarzalność uspokaja.
Pierwsze 3 tygodnie: aklimatyzacja i pierwsze oznaki prawdziwego charakteru
Około 2. lub 3. tygodnia pies rozumie, że zostaje. Wraca apetyt, a z nim osobowość.
Wtedy też pojawiają się zachowania, których w 1. tygodniu nie było widać: szczekanie na okno, pilnowanie kanapy, ciągnięcie na smyczy, lęk, gdy opiekun wychodzi. Ludzie często myślą, że schronisko ich oszukało. Zwykle pies był po prostu zbyt przytłoczony, żeby cokolwiek z tego pokazać.
Co robić:
- Wprowadzić rutynę i trzymać się jej bez zmian. Te same pory karmienia, spacerów i snu.
- Zacząć teraz bardzo krótkie ćwiczenia zostawania samemu. 30 sekund za drzwiami, potem minuta. Nie czekać, aż trzeba będzie gdzieś wyjść.
- Zacząć podstawowe szkolenie, po 5 minut. Imię, siad, dotyk dłoni. To buduje wspólny język i naprawdę uspokaja psa, który nie ma nic do roboty.
- Wprowadzać jedną nową rzecz naraz, a nie cały weekend nowości.
Pierwsze 3 miesiące: zaufanie
Do 3. miesiąca większość psów decyduje, że to jest dom. Więź pojawia się właśnie wtedy, nie 1. dnia, i pojawia się po cichu.
Co ludzie opowiadają na tym etapie: pies zaczyna naprawdę spać na boku, wita opiekuna w drzwiach, sam proponuje zachowania i rozluźnia się, gdy opiekun wychodzi z pokoju.
Co robić:
- Teraz poszerzać świat: nowe trasy, kawiarnie, inne psy, jazdy samochodem.
- Nie przerywać szkolenia. Pies ze schroniska, który ma zajęcie, oswaja się lepiej niż taki bez niego.
- Zająć się porządnie pozostałymi problemami z zachowaniem, zamiast liczyć, że miną. Zwykle nie mijają.
6 rzeczy, które ułatwiają pierwszy miesiąc
- Ustalić zasady domowe przed przyjazdem psa i uzgodnić je ze wszystkimi. Zmiana zasady dotyczącej kanapy w 3. tygodniu jest niesprawiedliwa i myląca.
- Nie przytulać nowego psa i nie pozwalać na to dzieciom. To gest naczelnych i większość psów w najlepszym razie go znosi.
- Od 1. dnia używać szelek i dobrze dopasowanej obroży z adresatką. Świeżo adoptowane psy uciekają i nie znają drogi do domu.
- Nie zabierać miski z jedzeniem. Jeśli pies choć trochę pilnuje miski, należy przejść obok w pewnej odległości i rzucić coś lepszego w stronę miski. Pies ma się nauczyć, że podejście człowieka oznacza więcej jedzenia, a nie mniej. Dzieci należy trzymać z dala od psa, gdy je lub żuje gryzak.
- Pominąć wybieg dla psów przez co najmniej miesiąc. Nie wiadomo jeszcze, jak pies sobie tam radzi, a jedno złe doświadczenie odkręca się miesiącami.
- Umówić kontrolę u weterynarza w pierwszych 2 tygodniach. Ból wywołany niewykrytym problemem wygląda dokładnie jak problem z zachowaniem.
Kiedy szukać pomocy wcześniej
Nie należy przeczekiwać warczenia przy jedzeniu lub przedmiotach, sztywnego, cichego wpatrywania się, gryzienia ani paniki przy zostawaniu samemu. Tu potrzebny jest wykwalifikowany behawiorysta na miejscu, a wczesna pomoc działa dużo lepiej niż po 6 miesiącach utrwalania.
Prośba o pomoc w 1. miesiącu to nie porażka. To najtańsza i najżyczliwsza wersja tej samej rozmowy, którą inaczej trzeba by odbyć w 8. miesiącu.
Każdy poradnik jest w aplikacji, obok 99 umiejętności w 5-minutowych sesjach i kalendarza opieki.